پست پنجاه و نه.

من دختر حساسییم...خیلی زیاد ... همه اش برای خودم درد میخرم ...کوچکترین حرفها میتونه منو به عرش برسونه از شادی و یا برعکس ...ی همچین حسی داشته باشم ک انگار تنها راه چاره مرگه !

اینو درک میکنم ک همه وظیفه ندارن ک شرایط منو و حساسیت هام رو درک کنن ...

پس باید خیلی رو خودم کار کنم ...انرژی بیشتری بزرام ..اما از اینکه همیشه باید درک کنم متنفرم .

دلم میخواد یکی سنگ صبورم شه ..اما مشکل اینجاس ک دیگه حوصله ی حرف زدن در مورد دغدغه هام رو ندارم ...ی جایی از زندگ یایستادم ک فقط میخوام یکی کنارم بشینه تا با هم ی چای بنوشیم ...ی چند ساعتی رو کنار هم حتی اگه شده بدون حرف بشینیم ...حتی اگه اشکی تو چشمهامون جمع شد ...حرفی نباشه ...یا حتی برعکس ...اگه ی لبخند گل و گشاد نشست رو لبمون ...اون یکی فقط با ی لبخند همراهی کنه !

دلم غیر از این هیچی نمیخواد ...تمام جونم خالی از هر حسیه .اما این به این معنی نیست ک من الان عین افسرده ها ی گوشه تمرگیده ام .خیالتون راحت :)))